Komende zondag is het zover. Dan ga ik meedoen aan de marathon van Rotterdam! Ik zie overeenkomsten tussen de voorbereiding op de marathon en het werken in de zorg. Je moet zorgen voor een goede balans tussen werken of trainen en rust. Onlangs heb ik hierover een interview gegeven. Hieronder lees je de tekst uit het artikel dat na aanleiding van dit interview in De Nieuwe Krant verscheen.

‘Ook in zorg geldt: geef je grens aan’

Marieke Oosterhuis (38), zorgvernieuwer in de ouderenzorg, doet zondag 9 april mee aan de Marathon Rotterdam. Ze trekt vergelijkingen met werken in de zorg.

“Vorig najaar heb ik meegedaan aan de halve marathon in Doetinchem. Maar genieten zat er niet in, ik keek alleen maar krampachtig op mijn sporthorloge. Het voelde heel zwaar, ik heb het prachtige kasteel langs de route niet eens opgemerkt.” Marieke schrijft in een blog zowel over haar loopervaringen als over het werken in de zorg. “Ik wil een boek schrijven ter inspiratie van zorgverleners om goed voor zichzelf te zorgen.” “De zorgsector kent de hoogste werkdruk. Een burn-out ligt er op de loer. De symptomen hiervan zijn goed te vergelijken met die van een overtrainde langeafstandloper. Je moet zorgen voor een goede verhouding tussen werken of trainen en rust. Maar dat is lastig: juist als je het druk hebt wil je maar doorgaan. Ik heb veel reacties gehad op mijn blog op www.krachtigouderlnl. Door Facebook ging het viraal: in enkele dagen meer dan 4000 lezers.”

De Huissense wijst op de psychologische aspecten van het hardlopen. ” Ik merkte dat ik door de weken heen veel sneller moe was. Moest echt vroeg naar bed gaan. Ik zou de ene zondag 30 kilometer lopen, een week later 36. Tussenin had ik ook nog eens een heel drukke werkweek. Ik merkte dat het te veel zou worden. Ik besloot die tweede loop te laten schieten. Het weekend daarna stond ik ingeschreven voor de Stevensloop, maar dat was eigenlijk te dicht op de marathon. Mijn broer raadde me desgevraagd de Stevensloop af. Het koste me moeite, maar ik heb gelukkig wel afgezegd. Een ander voorbeeld is een training met 2 loopmaatjes. Het tempo van een was een stuk hoger. Ik keek op mijn hartslagmeter: een hartslag van 170. Die van hen zat op 130. Ik heb ze toen laten gaan en ben een rustiger tempo gaan lopen.” “Ook in de zorg is je grens aangeven beter dan altijd maar met de ander meegaan. Iemand die reageert op mijn blog zegt dat ze, na een dienst van 8 uur, erachter was gekomen dat ze niet eens naar de wc was geweest. Schrijnen. Gelukkig zijn er ook goede voorbeelden. Zo hoorde ik laatst van een zorgverlener die werkt met dementerenden dat ze soms muziek opzet, even rustig in de groep gaat zitten en geniet van de muziek. Het is goed als zorgverleners met elkaar hierover praten. Je kunt soms tot andere inzichten komen, zoals ik na het advies van mijn broer.Past hardlopen niet bij je dan kun je ook kiezen voor wandelen of fietsen in de natuur. Blijf je thuis op de bank bezig met tv of smartphone, dan ontspannen je hersenen niet.” “In de zorg blijven sommigen maar rennen. Op het eind van de dienst ben je dan ook niet meer effectief. IN de zorg ben je zelf het belangrijkste instrument. Zorg daarom goed voor jezelf. Ik ben niet voor verplichte pauzes, want dat is weer een prikkel van buitenaf. Leer zélf je rustmomenten te pakken en maak de hoge werkdruk bespreekbaar met elkaar.

Dus in Rotterdam toch maar geen toptijd? (Lachend), “Nee, ik ben tevreden als ik de marathon lekker uitloop.”

BRON: De Nieuwe Krant, week 13 2017.  http://www.nieuwekrant.nl

(Visited 123 times, 1 visits today)